Alles staat klaar voor de boekpresentatie vanmiddag. Over een uurtje Uber ik naar het Jazz Centre om de volgorde van het programma te bepalen en - niet te vergeten - met Skho's band te repeteren op een maskandaliedje waarin ik haar beloofd heb acte de présence te geven. Uit mijn comfort zone, weer in mijn Zoeloekostuum, net als tijdens het Kushikisha Imbokodo Festival in augustis 2009, bijna 17 jaar geleden.
 |
| Optreden met Skho Miya, augustus 2009, BAT-Centre, Durban |
Ik heb voor iedereen die er is een bedankje klaar. Het maakt me, meer dan het ene liedje meezingen, zenuwachtig: vergeet ik niemand? Maar dan denk ik aan hoe ik minder dan 8 maanden geleden in Zuid-Nias was en iets kwam terugbrengen (geluidsopnamen van bijna 100 jaar geleden) dat voor de gemeenschap nog veel belangwekkender was. En ik moest het in het Indonesisch doen! Nu kan ik me verschuilen in het oh zo makkelijke Engels. Zoeloe heb ik eenvoudigweg nooit voldoende beheerst voor dit soort gelegenheden.
Het wordt een speciale, emotionele dag vandaag, vertelt iedereen me. Maar vooral ontzettend vreugdevol, en samen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten