donderdag 11 juli 2019

Garden Route

We zijn in twee dagen 450 km oostwaards getrokken, langs de kust, door de bergen en door het bos. Heerlijk om het landschap zo geleidelijk te zien veranderen. Een foto-impressie van onze tocht, waarop we ook ontzettend veel gelopen hebben.

Bovenop de Tafelberg









De mooiste Botanische Tuinen ter wereld: Kirstenbosch - onder de Tafelberg

Kaap de Goede Hoop


En nog zuidelijker richting Kaap L'Agulhas
Een afscheidsgroet van de Atlantische Oceaan...

... en een welkomstgroet van de Indische Oceaan.
 Van Swellendam...
Langs Buffeljagsrivier...
Langs de Seven Passes Road...
Naar "Far Niente"
Maar wel nog een stukje van het Half Collared Kingfisher Trail gelopen. Martha kwam weer bijna aan de 10.000 stappen





woensdag 10 juli 2019

Update

Nou, nu maar eens een verslagje van alle leuke dingen die we de afgelopen dagen hebben gedaan. Ik vind het moeilijk daarover te bloggen. Omdat ik hier altijd onderzoek heb gedaan. Omdat ik hier eigenlijk voor het eerst gewoon maar op vakantie ben. Omdat alles hier moeilijk moet zijn.

Er is geen onschuld in je relaties met mensen, concludeerden Martha en ik, na alle apartheid en de huidige gapende sociaal-economische ongelijkheid en corruptie. Tegelijkertijd zijn alle relaties die we aangaan zo intens en onvoorwaardelijk dat we er helemaal warm van worden. En dankzij de frisse blik van Martha - die hierdoor blij verrast is - weet ik weer waarom ik hier zo graag ben.
We hebben een fantastische reis: heel erg geboft met de accommodatie, met onze chauffeur, genaamd Talent, die echt een reisgenoot aan het worden is nu we al drie dagen met elkaar optrekken, en geboft met het weer. Maandag de wijndomeinen rond Stellenbosch, nadat ik met collega's van het nieuw opgerichte Africa Open Institute een grote beursaanvraag in de grondverf had gezet. Toch een beetje werken, stiekem.




Op dinsdag vertrokken we uit Kaapstad om de zogenaamde Garden Route af te leggen. Ook voor mij helemaal nieuw: de West-Kaap met Swellendam als "laatste outpost van de VOC-kolonie in de wildernis" (niet mijn woorden), met de desolate woestijnranden van de Karoo, met dorpjes vol landrovers en gereformeerde kerken...
Nederlands Gereformeerde Kerk in Riversdale

Swellendam - the last outpost of the VOC colony...
... en met spectaculaire uitzichten over zee en een heuse walvisvaart, waar we een paar bultruggen naast ons zagen opduiken.

Glimpje bultrug

Hermanuspietersfontein, een naam die in 1902 is afgekort tot Hermanus omdat de postal services deze naam niet aankonden.


Onze chauffeur Talent spreekt Martha intussen respectvol aan met "Mother". Hij heeft een bulderende schaterlach en stelt alles ter discussie: de studie muziekwetenschap, de universaliteit van mensenrechten, de evolutietheorie. Dus we hebben ontzettend leuke discussies met elkaar en hij tart onze verwachtingspatronen. "Waarom zit iemand met een BA in informatica van de University of the Western Cape op een taxi", dachten we eerst. "Wat vreselijk dat hij zo onder zijn niveau moet werken". Maar Talent verdient een goede boterham met zijn eigen taxibedrijf en hij is nu bezig met zijn MA, ook in informatica. Hij rijdt taxi om zijn studie te betalen, net als mijn studenten eigenlijk.

En wel erg weer leuk voor ons, dat we een academisch geschoolde taxichauffeur hebben.
Talent and Mother
Mother and Daughter
We namen afscheid van de Atlantische kust met een koude zeestroom uit Antarctica en kwamen na het aantippen van de Karoo weer bij kust van de Indische Oceaan uit met een warme zeestroom van de evenaar.

Gansbaai
Nabij Plathuis
Uitzicht vanuit onze woonkamer van Far Niente
De vegetatie wordt tropischer, de temperatuur stijgt. We kunnen buiten zitten en vandaag kwamen we aan in dit paradijs op aarde, genaamd Far Niente. Lekker niksdoen aan het strand. We zitten letterlijk op het strand en horen de zee bulderen.

Ons huisje aan de zee. Zoek Martha. 
En we genieten van de goede wijn en van de goede gesprekken met elkaar.

maandag 8 juli 2019

Presence

Ik sprak net de tuinman van de royale villa met uitzicht op de Tafelberg waar Martha en ik voor een week onze intrek hebben genomen. Dat kostte nogal wat moeite. Ik sta in de keuken met grote ramen en openslaande deur een mandarijntje te eten. Hij is ons stoepje aan het vegen. Een oudere meneer, gebogen over zijn bezem.

We staan nauwelijks twee meter van elkaar af, maar hij kijkt niet op of om. Ik ken Zuid-Afrika zo langzamerhand goed genoeg om te weten dat het niet zozeer gaat over of hij mij ziet of niet, maar dat het gaat over dat ik hem niet hoef te zien. Hij doet de dingen waarover ik me niet eens hoef af te vragen hoe ze gebeuren - ze gebeuren gewoon, en de mensen die het doen "zijn" er niet: tuinmannen, obers, schoonmakers, alsof ze zich onzichtbaar maken.

Ik merk dat het me raakt, dus ik probeer contact te maken. Door zijn blik te vangen, door wat dichterbij te gaan staan. Uiteindelijk lukt dat. Hij glimlacht en steekt een hand op. Ik maak de deur open en stel me voor. Hij bedankt me. Waarvoor eigenlijk?

Jongere generaties Zuid-Afrikanen - the born frees - maken zich minder onzichtbaar, maar de verhoudingen zitten toch allemaal in ons systeem en onze lichaamstaal, ook de mijne. Zaterdag gingen Martha en ik in de Bo-Kaap - de Kaap-Maleise wijk - op zoek naar een buurthuis waar een markt zou zijn - en zo kwamen we in een achterbuurt terecht met drugsverslaafde bedelaars en verder niemand op straat: het scenario waar al mijn Zuid-Afrikaanse vrienden mij voor waarschuwen.
Toen we het buurthuis hadden gevonden, spraken we Irrefaan, een gemeenteambtenaar die - bij gebrek aan initiatief van de overheid - ook maar sociaal werker is geworden. Gratis yogalessen tegen de stress en busuitjes voor de kinderen die veelal nog nooit buiten de wijk zijn geweest. Hij vertelde ons uitgebreid over de rolmodellen die jonge Bo-Kapers ontberen, en onze academisch geschoolde taxichauffeur wijdt dat aan het slechte onderwijs in het Zuid-Afrika van na de apartheid.

We gingen koffie drinken in de Breestraat in een prachtig 17de-eeuws Hollands koopmanshuis, nauwelijks 5 minuten lopen van het buurthuis. Daar zaten 5 blonde meiden met tassen vol nieuw-geshopte kleren om 11 uur 's ochtends aan de champagne, terwijl ze door knappe zwarte jongens bediend werden.

Die tegenstellingen - naast elkaar, en gelukkig soms ook door elkaar - zijn zo uitgesproken hier. Het stoot me af en trekt me aan. En veel mensen kiezen ervoor om in hun eigen luchtzak te blijven zitten - je hoeft elkaar niet eens te zien, al sta je nog geen twee meter van elkaar iets te doen.

Vandaag gaan we wel lekker wijnproeven in Stellenbosch. Later meer over de vele andere uitjes.